ՀՀ արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանն այսօր ԱԺ-ում հայտարարեց․ «Պատմության անցքերը, ողբերգական Հայոց ցեղասպանությունը ուսումնասիրելը կամ դա թիվ մեկ առաջնահերթություն դարձնելը, անշուշտ, արտաքին գործերի նախարարության օրակարգը չի»:  

Այս արտահայտությունը քաղաքացիների համար ամենաանընդունելից մեկը կարող է լինել, քանի որ Ցեղասպանության ճանաչման օրակարգը միշտ առաջ է մղել ՀՀ ԱԳՆ-ն։ Դեսպաններն են, որ ցանկացած պատեհ առիթով տարբեր երկրներում բարձարացնում են այս նուրբ թեմային առնչվող հարցերը։ Հենց դեսպանների աշխատանքի շնորհիվ է, որ տարբեր երկրներ ճանաչել են Հայոց ցեղասպանության փաստը։ ԱԳՆ-ն այն կառույցն է, որն ամեն տարի, ապրիլի 24-ին, հյուրեր էր հրավիրում Հայաստան, ուղեկցում Հայոց Մեծ եղեռնի հուշահամալիր-թանգարան և ևս մեկ անգամ ուշադրություն հրավիրում այդ ցավալի իրողության և հայերի պահանջատիրության վրա։ Արարատ Միրզոյանի հայտարարությունը կա՛մ չիմացության, կա՛մ էլ չտիրապետման արդյունք է։ Երկու դեպքում էլ այս արտահայտությանը պետք է հաջորդի այն նույն ստորագրաքավաքից, որը պատճառ դարձավ արդարադատության արդեն նախկին նախարար Գրիգոր Մինասյանի հարաժարականի համար։

Բացի խնդրի բարոյական և հակահայկան կողմը, Միրզոյանի հայտարարությունը նաև հակաօրինակ է։ 2020թ-ին ընդունված ՀՀ ազգային անվտանգության ռազմավարության ծրագրում նշված է․

«ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՆԽԱՐԳԵԼՈՒՄ

5.13 Ցեղասպանությունների և մարդկության դեմ հանցագործությունների կանխարգելումը Հայաստանի անվտանգային և արտաքին քաղաքականության կարևորագույն բաղադրիչներից է: Այն իր արտահայտությունն է գտնում թե՛ տարածաշրջանային անվտանգության և թե՛ միջազգային համագործակցության ուղղություններով Հայաստանի ռազմավարական մոտեցման տրամաբանության մեջ:

5.14 Հայաստանի Հանրապետության և Արցախի բնակչությանը պաշտպանելու պատասխանատվությունը մեր արտաքին և պաշտպանական քաղաքականության անկյունաքարերից է:

5.15 Ցեղասպանության կանխարգելումը միջազգային ասպարեզում մեզ համար ոչ միայն իրավական, այլև բարոյական պարտավորություն է: Որպես 20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունը վերապրած զոհերի ժառանգորդ՝ հայ ժողովուրդը և նրա կողմից ստեղծված պետությունը հանձնառու են ազգային, կրոնական, էթնիկ, ռասայական խմբերի և նրանց անդամների կյանքի իրավունքի պաշտպանությանը:

5.16 Համաշխարհային մակարդակով Հայաստանի Հանրապետությունն իրականացնում է այս հանձնառությունը միջազգային համագործակցության միջոցով և հանդես է գալիս այդ համագործակցության առաջատարի դիրքերից՝ հիմնվելով ՄԱԿ-ի Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխարգելելու և պատժելու մասին կոնվենցիայի վրա:

Այսպես բոլոր դրույթներն ԱԳՆ գործառույթ են ենթադրում։ Նույն տրամաբանությունն է նաև Հայաստանի Հանրապետության կառավարության (2021-2026 թթ.) ծրագրում

«Արտաքին քաղաքականություն

Հայաստանը շարունակելու է ակտիվորեն նպաստել ցեղասպանությունների, մարդկության դեմ հանցագործությունների կանխարգելմանն ուղղված միջազգային հանրության ջանքերին, էթնիկ, կրոնական և ռասայական հողի վրա խտրականության և անհանդուրժողականության դրսևորումների դեմ պայքարին։ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումն ԱՄՆ-ի կողմից էականորեն փոխել է ցեղասպանության միջազգային ճանաչման իրադրությունը: Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգը պիտի ծառայի Հայաստանի անվտանգության երաշխիքների համակարգի ամրապնդմանը, և սա լինելու է Կառավարության առաջնահերթությունների շարքում: Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը Կառավարությունը ծառայեցնելու է ոչ թե տարածաշրջանային լարվածության աճին, այլ ընդհակառակը՝ տարածաշրջանի լիցքաթափման նպատակին»:

Նույն փաստաթղթի մեկ այլ դրույթ էլ սահմանում է․

 «Արտաքին գործերի նախարարություն

3.2 Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի առաջմղում՝ ուղղված Հայաստանի անվտանգության երաշխիքների համակարգի ամրապնդմանը:

Ակնկալվող արդյունք

Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և տարածաշրջանային անվտանգության առաջմղում»:

Այս դեպքում ինչպե՞ս հասկանալ ԱԳ նախարար Արարատ Միրզոյանին։ Մի՞թե սա այն հերթական նախապայմանն է, որի մասին զգուշացնում էր ՀՀ ընդդիմությունը և որը զիջվել է՝ հանուն հայ-թուրքական «բարեկանության» կամ առևտրի, ինչը հարաբերությունների կագավորման լավագույն տարբերակ էին դիտարկում ՀՀ կառավարության ներկայացուցիչները։