Արցախի հերոս Դավիթ Առուշանյանի մայրը՝ Լիդա Առուշանյանը, գրում է․
«Իշխանական լրատվամիջոցներով, ֆեյքերով, իրական դեմքերով զոհվածների մայրերին ու հայրերին հայհոյելուց, «ծախված» անվանելուց, բանտեր նետելուց ու բանտում խոշտանգելուց չէին հիշում, որ հայրենիքի համար զոհվածների հիշատակ հարգել կա, ու մեկ էլ 6 տարի անց հիշեցի, կոստյումը հագան, ծաղիկը վերցրեցին, լուրջ ու խորիմաստ (բայց իրականում դատարկ) դեմքով գնացին, սկսեցին աջ ու ձախ խոնարհվել, ծաղիկներ շարել։
ԿԱՊԻԿՆԵՐ, ՁԵՌՆԱԾՈՒ ԽԱՄԱՃԻԿՆԵՐ, ձեր «հարգանքի տուրքը» կգնաք նիկոլի հոր գերեզմանին կանեք, որ էտ վիժվածքին ցռթել ա, դա էլ ձեզ փողատեր է սարքել։ Մեր տղերքի հետ ի՞նչ գործ ունեք։ Մեր տղերքի գլուխ դուք էլ կերել ձեր հրամաններով, ձեր փնթի կառավարմամբ, հիմա էլ եկել, լուրջ դեմքով հարգանքի տուրք եք մատուցո՞ւմ։ Անբարոյական թերմացքներ։
Սրանց ձեռամբ ոչ մի հիշատակի օր, ոչ մի հիշատակի նախաձեռնություն, ոչ մի հարգանքի տուրք ինձ համար արժեք չունի։ Կմաքրվեն, իզով-թոզով կվերանան այս երկրից, նոր կմտածեմ այս օրերը համարե՞մ հարգանքի տուրքի օր, թե ոչ։
Թե չէ մեր տղերքին հարգանքի տուրք մատուցելու նախագծի հեղինակը որ Նազարյան Գեղամն ու թուրք Քըլըչի սիրելի Ռուբինյան Ռուբենը լինեն, ասա մենք գնանք մեռնենք էլի»։
