Երեկ Արցախի անվտանգության խորհրդի նիստում Արայիկ Հարությունյանը հայտարարեց,
որ թեև Արցախի ժողովրդի գերակշիռ մեծամասնությունն ընդունում է, որ անկախության իրավունքից, ինքնորոշման իրավունքից
չի շեղվելու և շարունակելու է պայքարը, բայց եթե կան մարդիկ, ովքեր ընդունում
են Ադրբեջանի «ինտեգրացիոն» առաջարկները, ապա հնարավորություն ունեն ազատ տարածել այդ տրամադրությունները և երկրում նոր իշխանություն ձևավորել: Ավելի երկերեսանի, ավելի կործանարար
ու պարտվողական հայտարարություն մեկ էլ լսել եմ Նիկոլ Փաշինյանից, երբ պատերազմի առաջին
ժամերին հայտարարում էր, որ ինչ էլ լինի, մեզ պարտված չենք համարելու:
Փաստացի պատերազմական վիճակում և շրջափակման մեջ գտնվող երկրի ղեկավարն իրավունք
ունի՞ տոլերանտության կոչ անել այնպիսի մարդկանց նկատմամբ, ովքեր պատրաստվում են պաշարված
ամրոցի դարպասները բացել թշնամու առաջ: Արցախցիները դարեր շարունակ կարողացել են պահպանել
ինքնիշխանությունը և ինքնությունը հենց նրա շնորհիվ, որ կոլաբորացիոնիստներին թարախապալարի
պես վիրահատել են իրենց մարմնից, մարգինալացրել են և զրկել գլուխ բարձրացնելու բոլոր
հնարավորություններից: Հիմա Արայիկ Հարությունյանը պոտենցիալ դավաճաններին հնարավորություն
է ընձեռում թշնամու հետ քիրվայության «հաջողակ պատմությո՞ւն» ձևավորել: Դրանից լավ
նվեր Ալիևին ու Էրդողանին ոչ ոք չի արել: Րոպե իսկ չի անցնի, երբ արտասահմանյան կամ
հայաստանյան «իրավապաշտպան», «շունոյասեր» և «ծիածանապաշտ» ՀԿ-ների միջոցով թուրք-ադրբեջանական
փողերը կհոսեն հենց այդ կոլաբորացիոնիստների գրպանները: Կարճ ժամանակ հետո նրանք կդառնան
«հաջողակ» բիզնեսմեններ, իրենց երեխաները կսկսեն սովորել լավագույն դպրոցներում ու
բուհերում՝ դրանով իսկ «ապացուցելով», որ ադրբեջանցիների հետ հնարավոր է քիրվայություն
անել, «խաղաղ» ապրել: Քանի՞ հազար այդպիսի օրինակներ կան մեր ժողովրդի պատմության մեջ,
թեև ոչ մեկի վախճանը բարի չի եղել: Արդյո՞ք այդպիսի «հաջողության» օրինակ չէին տարատեսակ աղանդները,
որոնք կազմաքանդեցին մեր հասարակությունը, բանակը, ընտանիքներն ու ավանդական բարքերը:
Երեկ Արայիկ Հարությունյանը փաստացի հռչակեց «քիրվաների աղանդի» մանիֆեստը:
Եթե արցախցիները հաստատակամ են շարունակել անկախության համար պայքարը՝ արհամարելով
բոլոր դժվարությունները, ապա ողջ հայ ժողովորդը պետք է ոչ թե համակերպվի կոլաբորացիոնիստների
գոյության հետ ու նրանց զարգանալու և տարածվելու հնարավորություն տա, այլ պետք է միաբանվի
արցախցիների հետ ու վռնդի դրանց Բաքու: Թող այնտեղ քիրվայություն անեն թուրքերի հետ,
թող այնտեղ իշխանություն ձևավորելու իրավունք ու հնարավորություն ստանան, եթե չմորթվեն:
