«Հիմա ասենք Ալիևը պահանջում է՝ «Զանգեզուրի միջանցքը տաք, նոր բացեմ», հիմա «Զանգեզուրի միջանցք» սարքենք տանք իրանց, լավ ա, թե՞ Ռուբեն Վարդանյանին ասենք, Ռուբեն ջան, գնա որտեղից եկել ես»: Նման հայտարարություն է արել ՔՊ պատգամավոր, ՊՆ նախկին փոխնախարար Գագիկ Մելքոնյանը:

Նա Վարդանյանին անվանել է նաև Ռուսաստանից գործուղված գործակալ, ինչպես Ալիևն էր ասում: ՔՊ-ականը նշում է, որ Արցախի իշխանությունը խուսափել է Ադրբեջանի հետ ուղիղ բանակցություններից և հիմա Սամվել Բաբայանը պատրաստ է այդ պատասխանատվությունը վերցնել:

Նա այն նույն պաշտոնյան է, որ ասում էր Արցախը տանք լա՞վ է, թե՞ Հայաստանը: Իսկ այս հարցերն առաջանալուն ո՞ւմ վարած քաղաքականությունն է նպաստել: Միչև 2018թ-ի իշխանափոխությունը և դրանից հետո բանակցությունները սեփական կետից սկսելը, որևէ մեկը չէր էլ մատածում Հայաստանը կամ Արցախը զիջելու մասին: Ավելին՝ ոչ վաղ անցյալում Մելքոնանի քաղաքական ուժի ղեկավարը հայտարարում էր՝ Արցախը Հայաստան է և վերջ:  ՔՊ-ականի այս հայտարարությանն ուշադրություն չդարձերց նույնիսկ ընդդիմությունը, ուստի եղավ հաջորդը՝ Զանգեզուրի միջա՞նցք, թե՞ Ռուբեն Վարդանյան: Հիմա երկրի իշխանությունը դո՞ւք եք, թե՞ Ալիևը:  680 հազար մարդ քվե է տվել ՔՊ-ի՞ն, թե՞ Ալիևին:

Ադրբեջանի նախագահն ասում է ընտրեք՝ Արցա՞խը, թե՞ Հայաստանը, Զարգեզուրի միջան՞ցքը, թե՞ Ռուբեն Վարդանյանը, քարտեզնե՞րը, թե՞ գերիները, Քարվաճառի ճանապա՞րհը, թե՞ այդ պահի հարձակումը, Աղավնոն, Սուսը, Բերձորը, թե՞ Ջերմուկը  և այսպես շարունակ Փաշինյանական իշխանությունը ընտրություն է կատարում, և եթե չի հասցնում շուտ ընտրել, ապա Ալիևը վերցնում է երկուսն էլ: Օրինակ՝ Սյունիքի միջպետական ճանապարհը և  144 քառ. կմ օկուպացված տարածքը,  հա՛մ գերիները, հա՛մ քարտեզները:

Այս արհավիքը և հայրենիքի մի հատվածը մյուսով փոխելու քաղաքականությունը և՛ Արցախի, և՛Հայաստանի փոխարեն որոշել է այս իշխանությունը, որին, իհարկե, անվերապահորեն աջակցում է Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը: Հիմա հայտնվել է մի քաղաքական գործիչ, որն ասում է, որ ընտրում է Արցախի ինքնիշխանությունը, իսկ Ալիևի հետ բանակցելու համար էլ ունի սեփական նախապայմանները: Նրան չեն ընդունում, ասում են՝ գնա, կգա Սամվել Բաբայանը և ուղիղ կբանակցի, դե Հարությունյանն էլ, ըստ իրենց, խուսափում է դրանից: Հետաքրքիր է, եթե դժգոհ են նաև Հարությունյանից, ապա ինչու են շարունակում աջակցել: Հավանաբար այլ, ավելի հարմար կամակատար չեն գտել: Իսկ Ռուբեն Վարդանյանը, ով նաև սեփական լուծումներն է առաջարկում ՀՀ իշխանությանը և նրանց կիրթ ու կառուցողական ընկեր Ալիևին, պետք չէ, հավանաբար նաև Արևմուտքին: Տրամաբանական հարց է առաջանում ո՞ւմ է սատարում ՀՀ իշխանությունը և ո՞ւր է տանում հայկական երկու հանրապետությունները: