Աբրահամ Գասպարյանը գրում է․

Ողբերգության մասին.

Նման աղետների շղթան չի ընդհատվելու, քանի դեռ սրանց չենք քշել:

Ոչ դատական քննիչ եմ, ոչ սալյարկա ներկրող, զորամասերին բաժանող կամ շուկայագետ: Չեմ քննարկելու ո՛չ զորանոցի պահման պայմանները, ո՛չ էլ եղելության պատճառները: Գիտեմ 2 բան.

1- նախաքննությունը չավարտված հիպոթեզ առաջ քաշելն ու պաթոսախեղթ կապիկություններով նարրատիվ ձևավորելը նպատակ ունի կոծկել շատ բան, ուղղորդել մի ամբողջ նախաքննություն: Կառավարության նիստում նփ-ի սովորական անադեկվատ պահվածքը հենց այդպիսին էր,

2- Հայաստանին բանակ պետք չէ: Սպայակազմի հապճեպ պաշտոնազրկումը տեղավորվում է հենց այս տրամաբանության մեջ: Ոչ թե պարտվողական, այլ հանձնվողական այս իշխանության համար բանակ վերակառուցելը, ստրատեգիա մշակելը, զորամասեր ու դիրքեր կահավորելը անիմաստ շռայլություն է: Այս իշխանությունը գնում է 1918 թ. հունիսի 4-ի Բաթումի պայմանագրի վերակենդանացման:

Դու դև՛ ես, սրիկա՛, արյան կարոտ բորենի:

Ցավակցում եմ բոլոր զոհված տղերքի հարազատներին: