Foto

Փաշինյանը Մոսկվայում հայկական կողմից զուտ «պեչատ դնող» էր

Մինչև Մոսկվա մեկնելն իշխանական ողջ քարոզչամեքենան փողհարում էր, որ Փաշինյանը պետք է գնա եռակողմ հանդիպմանը, որովհետև այնպիսի հարցեր, ինչպիսիք են գերիների վերադարձն ու Արցախի կարգավիճակը, այլ կերպ լուծել հնարավոր չէ: Նույնիսկ հայկական կողմի պաշտոնական հաղորդագրությամբ հայտարարվեց օրակարգ, որտեղ դրանք առկա էին: Իսկ այն, ինչը ստորագրվեց, ոչ մի կապ չունի ոչ միայն այդ հարցերի, այլև հայկական շահերի հետ ընդհանրապես: Ստացվում է, որ Մոսկվայում ստորագրեցինք մի հայտարարություն, որով կորցնում ենք մեր վերջին հաղթաթուղթը գերիների վերադարձման, Արցախի կարգավիճակը հստակեցնելու և դրան հասնելու համար: Ռուսաստանին տարածաշրջանում կայունություն է պետք՝ ինքը դրան հասել է Արցախում խաղաղապահներ տեղակայելով: Ալիևն ընդհանրապես հակամարտությունը սպառված է համարում և տարբեր հայտարարություններով և գործողություններով փորձում է լեգիտիմացնելի իր երկրի սուվերինիտետն Արցախի նկատմամբ: Միայն մենք ենք մնացել չլուծված խնդիրներով:

Ի՞նչ է նշանակում «չհաջողվեց լուծել ռազմագերիների վերադարձի հարցը»: Փաշինյանն Ալիևին ասել է վերադարձրեք՝ ինքն ասել է չեմ վերարձնո՞ւմ: Բա միջնորդ կո՞ղմն ինչ է ասել: Գոնե խոսակցություն գնացե՞լ է: Եթե կարելի էր համատեղ հայտարարության մեջ այդքան մանրամասնորեն ու ժամկետներով նշել կոմունիկացիաների ապաշրջափակման մասին, ինչո՞ւ գեթ մեկ բառով գերիները չհիշատակվեցին, ինչո՞ւ խոսք չկա հակամարտության կարգավորման, դրա ձևաչափի մասին:

Այս հարցերի պատասխանը մեկն է՝ Փաշինյանը չէ այն մարդը, ով կարող է առաջ տանել մեր օրակարգը: Նա Մոսկվայում հայկական կողմից զուտ «պեչատ դնող» էր:

 

Հեղինակ: Eduard Saribekyan