Պրոդյուսեր Ռուբեն Մխիթարյանը գրում է․
«Ապականվածը նախ ապականեց Արցախի հերոսամարտը և հերոսներին, հետո ապականեց բանակը, հետո ապականեց դատարանները, հետո ապականեց Եռաբլուրը, ապականեց մեր պատմական հիշողությունը, ապականեց մեր ազգային իղձերն ու նպատակները: Ապականեց իր ուսուցչին և իր անցյալը: Հիմա փորձում է ապականել մեր հավատքը: Ինչու՞: Որ պատմության դասագրքերում ժամանակները համարվեն ապականված, ոչ թե ինքը:
