Հեռուստատեսության և ռադիոյի հանձնաժողովի նախագահ Տիգրան Հակոբյանը եթերում բռնության կոչերի, ատելության խոսքի, բացասական բովանդակության նվազման համար կարևորում է, որ խորհրդարանում պատգամավորները վեճերի ժամանակ նման բառամթերք չօգտագործեն:

«Շատ դժվար է պայքարել բռնության կոչերի, ատելության խոսքի, ընդհանրապես բացասական բովանդակության դեմ եթերում, եթե նույնը կատարվում է ԱԺ-ում ուղիղ հեռարձակման ժամանակ: Ես իրավունք չունեմ ձեզ կոչ անել: Բայց, եթե ուզում եք, որ դա հեռուստաընկերությունում նվազի, պետք է հետևեք ձեր լեքսիկոնին և այստեղ լեզվակռվի ժամանակ այդպիսի բառամթերք թույլ չտաք»,-ասաց Հակոբյանը՝ դիմելով խորհրդարանականներին:

Իրավիճակը Հայաստանում հասել է մի կետի, երբ հայերեն խոսելու համար կոչ են անում Խորհրդարանի պատգամավորներին։ Խորհրդրանական բառապաշարը երբեք էլ հրաշալի մակարդակի վրա չի եղել, բայց այս գումարման ԱԺ-ում իրավիճակն արդեն այն կետում է, երբ կարիք կա սկսել խորհրդարանից։ Նախկինում հիմնականում դժգոհում էին հայկական սերիալների բառապաշարից, որտեղ կար փողոցային լեքսկոն, «ա» գոյություն չունեցող օժանդակ բայի կիրառում և այլն։ Հիմա այդ նույն գնահատական տվողներն ասում են, որ սերիալներում բավականին փոփոխված բառապաշար կա, իսկ ԱԺ-ն այդ առումով լրացնում է «եթերային աղբի» բացը։ Եթե մարդու իրավունքների պաշտպանության հանձնաժողովի անդամն ԱԺ ուղիղ եթերում ասում է՝ լեզուդ կկտրեմ, այն էլ՝ ՄԻՊ թեկնածուին, ապա ի՞նչ կարելի է ակնկալել նրանց լսող քաղաքացու պահվածքից՝ ԱԺ նախագահը և նրա մայրը թքում են քաղաքացու վրա, Նիկոլ Փաշինյանն  ԱԺ ամբիոնից ասում էր՝ «մատ էլ թափ կտամ, պետք լինի ուրիշ բան էլ թափ կտամ»։ Սա գերազանցում է և՛ փողոցային, և ՛ սերիալայաին մակարդակը։ Հայաստանը նաև դարձել է մի պետություն, որտեղ  դաստիարակությունը պետք է սկսել Խորհրդարանից և ոչ թե դպրոցից։ Իհարկե, սա նաև տարիների ընթացքում դպրոցական կրթության բացթողումների արդյունք է։ Դա նաև հասարակության բացթողումն է, որ դպրոցում և ընտանիքում բավարար դաստիարակություն չստացած մարդիկ հայտնվել են Ազգային ժողովում։