Նիկոլ Փաշինյանը երեկ, ըստ երևույթի, վերահաստատեց, որ իր և Ալիևի միջև գործում է բանավոր պայամանավորվածություն։ Հանրությանը հայտնի են գրավոր պայմանվորվածություններ, որոնք ընդունվել են 2020թ նոյեմբերի 9-ին և 2021թ հունվարի 11-ին։ Դրանից հետո եղել են Փաշինյան-Պուտին-Ալիև, Փաշինյան-Միշել-Ալիև և մի քանի նման հանդիպումներ, որից հետո հայտարարություն է տարածվել կողմերի ստորագրությամբ։ Այդ հայտարարություններից և ոչ մեկում նշում չկա ապրիլի 1-ին ինչ-որ բան Ալիևնին փոխանցելու մասով։ Դա առնվազն կհակասեր նոյեմբերի 9-ի հայտարարության այն դրույթին, որով զորքերը կանգնում են այնտեղ, որտեղ արդեն կանգնած են։ Իհարկե, այս կետը գործանականում ավելի շատ խախտվել է, քան կատարվել, սակայն դրա մասին, որևէ տեղ գրված չէ։ Ապրիլի 1 ամսաթիվն էլ գրանցել չէր լինի, քանի որ մասնագետներն առնվազն կխոսեին հակասության մասին։

Կովսականի իրադարձությունները հիշելով՝ հավանաբար հիշում ենք նաև այն, որ ամիսներ անց, ԱԺ-ում հարց ու պատասխանի ժամանակ, Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ ինքն է նահանջի հրաման տվել։ Ընդ որոմ, նման լիազորություն չունենալով՝ քանի որ երկրում ռազմական դրություն չէր, և ինքն, ըստ Սահմանարության, լիազորված չէ զինված ուժերին հրաման տալու։

Հետաքրքրական է, որ վարչապետը սահմանել է կարմիր  գիծ, ըստ որի իր համար ՀՀ տարածքը 29 800 քառ.կմ է։ Մի անգամ չէ, որ ասում է, թող Արցախը գնա և բանակցի իր և իր ժողովրդի փոխարեն, որ ինքն արցախցիների քվեն չունի։ Այդ դեպքում ինչպե՞ս է ստացվում, որ երբ Արցախի ինչ-որ բնակավայր պետք է հանձնվի թշնամուն, ապա ինքն այդ տեղում է, ինքն է որոշում՝ երբ հանձնի և որքան հանտվածը, բայց երբ Արցախը վատանգված է, ապա անելու ոչինչ չունի, և խնդիրը դառնում է արցախցունը և իրեն անվերապահորեն ենթարկվող Արցախի գործող իշխանությանը։ Ռազմական փորձագետ Հայկ Նահապտյանը, չհակադարձելով պնդմանը, բացատրում է, թե որն է նման վարքագծի իրական պատճառը։

«Սա մեկ անգամ ևս վերահաստատում է այն, որ Նիկոլ Փաշինյանը բանավոր խոստումներ է տվել։ Հնարվոր է, որ նմանօրինակ փաստաթուղթ չունի, բայց Ադրբեջանի հաճախ կոշտ կեցվածքը բխում է այն իրողությունից, որ Ադրբեջանի նախագահին գործնական խոստումներ է տվել։ Չեմ բացառում, որ բանավոր խոստումների շարքում է նաև Զանգեզուրի միջանցքը։ Ուղղակի Փաշինյանը փորձում է մանևրել, դե Ադրբեջանն էլ ուժի դիրքերից է խոսում։ Նախկին լրագրողն իր թվացյալ պրոֆեսիոնալ մակարդակով փորձում է երկրների ղեկավարներին «գցել», բայց այդ գործընթացի հետևանքով քաղաքացին է տուժում, իսկ ինքն արդարանում է։ Որևէ կարմիր գիծ Փաշինյանը չի թողել։ Իր համար միևնույն է ի՞նչ կլինի, կարևորը, որ իր լրատվամիջոցներով մարդկանց մանիպուլացնելով, անիրազեկ և, ցավոք սրտի, դեռ իրեն հավատացող մարդկանց հիմարությունների միջոցով կարողանա խաբել։ Այս ամեն ինչը, իհարկե, վերջ ունի և գալու է քարեր հավաքելու ժամանակը, բայց մինչ այդ քաղաքական ընդդիմությունը մեծ խնդիր ունի՝ այս մարդը մեր երկիրն անպաշտպան  է թողել։ Իսկ ո՞վ  կարող է կանխարգելիչ գործողություններ անել Ալիևի քայլերի դեմ։ Փաշինյանն  ասում է, որ Հայաստանն անվտանգ չէ։ Իսկ, ո՞ր ուժը կարող պաշտպանել Հայաստանը։ ՀԱՊԿ-ն այստեղ փաստաթուղթ պատրաստեց, Փաշինյանը ստորագրե՞ց, ոչ՝ մերժեց։ Ինչո՞ւ, որովհետև իր և իր ընտանիքի ցոփ ու շվայտ ապագան խոստացել են Արևմուտքից։ Միակ լուծումը ես տեսնում, որ ՀԱՊԿ-ն իր փաստաթղթով կատարի իր պատականությունները, որի վերաբերյալ Լավրովն ասել է, որ ՀՀ-ի ստորագրումից հետո 2 օրվա ընթացքում Ռուսաստանը պատրաստ է փաստաթղթով ստանձնած իր պարտավորությունները կատարել։ Իսկ Նիկոլ Փաշինյանն անում է ամեն ինչ, որ Հայաստանն անպաշտպան մնա»,- եզրափակեց ռազմական փորձագետը։