Պաշտպանության նախկին նախարար, «Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Սեյրան Օհանյանին մեղադրանք է ներկայացվել: Այս մասին հայտնում են ՀՀ գլխավոր դատախազությունից: Սեյրան Օհանյանը մեղադրվում է այն բանում, որ, oգտագործելով պաշտոնեական դիրքը, առանձնապես խոշոր չափերով վատնում է կատարել (2 դրվագ), ինչպես նաև անձնական այլ շահագրգռվածությունից և խմբային շահերից ելնելով` իր պաշտոնեական դիրքը ծառայության շահերին հակառակ է օգտագործել, որն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետեւանքներ (2 դրվագ)։
Նկատենք, որ Սեյրան Օհանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու համաձայնություն Ազգային ժողովը տվել է փետրվարի 8-ին՝ գլխավոր դատախազի ներկայացրած միջնորդությունների հիման վրա:
Այն, որ նկարգրված դրվագում առնվազն Օհանյանի
գործողություններում հանցավոր արաք, դեռևս հանյտնի մանրամասներում չկա, ակնհայտ է:
Ի վերջո առ ու վաճառքը կատարվել է Պետական գույքի կառավաման կոմիտեում: Մամուլում և
որոշ քաղաքական շրջանակներ Օհանյանի գործը փորձում են ներկայացնել, որպես անձի դեմ
ուղղված իշխանական հերթական քայլ: Գուցե դա իրապես կա, հաշվի առնելով այն, որ դեռ
2018թ-ից իրավական համակարգը և հատկապես խափանման միջոց կալանքը ծառայեցվում է կոնկրետ
անձանց պատժելու համար:
Մյուս կողմից էլ համակարգային խնդիր կա՝ ընդդեմ
բանակի: Սա արձանագրելու համար պետք է Կառավարության պաշտոնական էջում գտնել պաշտպանության
նախկին նախարարների ցուցակը և տեսնել, որ նրանց մեծ մասին նկատմամբ հարուցված է քրեական
վարույթ: Անկախ Հայաստանն ունեցել է 11 պաշտպանության նախարար՝ ներառյալ գործող նախարար Սուրեն Պապիկյանը:
2018թ-ից ի վեր մեղադրանք է առաջարդրվել Վազգեն
Մանուկյանին (պետական հեղաշրջման փորձ), Սերժ Սարգսյանին (պաշտոնական դիրքի չարաշահում,
մի քանի դրվագ), Միքայել Հարությոնյան (մարտի 1-ի հայտնի գործ), Դավիթ Տոնոյանին (անորակ
հրթիռներ), Վիգեն Սարգսյանին (պաշտոնական դիրքի չարաշահում), Սերյան Օհանյանին (պաշտոնական
դիրքի չարաշահում, վատնում՝ մի քանի դրվագ): 11-ից 6-ին առաջադրված է մեղադրանք գրեթե
նույն հանցաքները կատարելու համար, Վազեն Սարգսյանը զոհ է դարձել հոկտեմբերի 27-ի արյունալի
ողբերոգությանը: Մյուս երեքն էլ, ում մեղադրանք առաջադրված չէ հիմա սերտ համագարծակցում
են իշխանության հետ՝ Պապիկյանը գործող նախարարն է, Արշակ Կարպետյանը դեռևս լռության դիմաց վարձատրվում է, Վաղարշակ Հարությանը ՌԴ-ում
ՀՀ դեսպանն է, ընդ որում նա Փաշինյանի հրամանագրով մի որոշ ժամանակ կրկին աշխատել է ՊՆ նախարար:
Եթե խնդրին նայենք թշնամու աչքերով, ապա ինչքան
հաճելի կլիներ տեսնել, որ անկախացած Ադրբեջանի բոլոր նախարարները կամ համաձայն են,
որ Ադրբեջանը օկուպանտ է կամ էլ անցնում են այս կամ այն քրեական գործով: Այս կերպ, իհարկե, իշխանությունը հաճոյանում է հարևան
երկու պետություններին, բայց այս գործողությունները որքանո՞վ են բխում ՀՀ շահերից,
արդյո՞ք սա բանակը բարոյալքելու գործիք չէ:
Այսքանով հանդերձ, որ երկրի ՊՆ-ն կհամաձայնի առանվազն զենքի առևտրի մասով համագործակցել
ՀՀ Պաշտպանության նախարարության հետ: Մեր նկատմամբ դրսի անվաստահությունը երկրի ներսում է ձևավորվել:
