Ըստ Նիկոլ Փաշինյանի, միջազգային
հանրության մոտ Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի կողմից իրականացվող էթնիկ զտումների քաղաքականության
ընկալումն ավելի է ուժեղանում: Ենթադրում եմ, որ, այսպես խոսելով,
նա
ակնկալում է, որ այդ միջազգային հանրության ճնշումն Ադրբեջանի վրա ավելի խստացվի, նույնիսկ
ակնարկեց, որ միջազգային փաստահավաք խումբ գնա Լաչինի միջանցք: Այսինքն Նիկոլն այլևս հույս չունի, թե Ադրբեջանը կթուլացնի
ճնշումը, և այլ գործիքներ
է փնտրում:
Բայց այս տեղից՝ ուշադիր. այդ գործիքները նա ուրիշ տեղ, ուրիշների մեջ է փնտրում: Նիկոլը
շարունակում է սեփական անգործության, պարտվողականության և դավաճանության հետևանքների
լուծումը շուստրիաբար դելեգացնել միջազգային հանրությանը: Գուցե այդ պատրվակով նա փորձում
է «միջազգային հանրություն» կոչվածի ինչ-որ կոնկրետ սեգմենտի ոտը պնդել տարածաշրջանում, որը
մինչև հիմա դժվար էր կամ անհնար: Սակայն սա թողնենք մի կողմ, որովհետև դա ոչ միայն նրա սովորական գործելաոճն է, այլև տարբեր
աշխարհաքաղաքական կենտրոնների լարերի վրա նվագելու արտաքին քաղաքական կրեդոն:
Հարցն այն է, թե ինչո՞ւ է
Նիկոլ Փաշինյանն ուրիշներից պահանջում կամ ակնկալում խստացնել Ադրբեջանի նկատմամբ ճնշումները,
երբ ինքը համառորեն չի հրաժարվում նույն Ադրբեջանի հետ «խաղաղության օրակարգի» սևեռուն
գաղափարից: Էլ ի՞նչ պետք է անի Ադրբեջանը, որպեսզի Նիկոլը խոստովանի, որ իր փիսիկական
կեցվածքը ոչ թե մեղմում է Ալիևի ախորժակը, այլ կայուն աճողականով գրգռում է այն: Դեռ
որքա՞ն պետք է նա նետվի այս կամ այն կենտրոնի գիրկը, անձնական անվտանգության երաշխիքներ
մուրա, որպեսզի երկարաձգի իր իշխանությունը: Արդյոք միջազգային հանրությունն ականջալո՞ւր է նրանց, ովքեր ուրանում են սեփական պատասխանատվությունը, սեփական ժողովրդի ու երկրի շահերը, բայց դա պահանջում են ուրիշներից:
Ակամա հիշեցի Սերգեյ Լավրովի
վերջին հարցազրույցի այն դրվագը, որտեղ, խոսելով ռուս-վրացական հարաբերությունների
մասին, ասաց. «Այն, որ ոչ մեծ երկրի կառավարությունն ունի արիություն՝ ղեկավարվել սեփական շահերով, իր նկատմամբ հարգանքի զգացում է առաջացնում»:
