Foto

Գրավել ՍԴ-ն. ահա իշխանությունների 2020 թվականի ներքաղաքական օրակարգը

ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանի կողմից ՍԴ դատավորներին վաղաժամ կենսաթոշակի ուղարկելու մասին օրենքի ստորագրումից անմիջապես հետք ՀՔԾ քննիչի ՍԴ այցելությունը երկրի բարձրագույն դատական մարմնի նկատմամբ  «շտուռմի» աղդանշանն էր: Իսկ ի՞նչ էր կատարվում մինչ այդ:

Արդեն  մի քանի ամիս գործադիր իշխանությունն ու խորհրդարանը փորձում են «իրենցով անել» երրորդ՝ դատական իշխանությունը: ՍԴ նախկին նախագահ Գագիկ Հարությունյանը, ով արդեն ԲԴԽ նախագահն էր, «ճարպիկ ցատկով» թողեց իր պաշտոնը, արդյունքում՝ ԲԴԽ-ն և դատավորներին թողնելով «հեղափոխական զանգվածների» և անձամբ երկրի վարչապետի կամայականությունների դեմ մեն-մենակ: Դատավորների մի մասը «ինքնավեթինգվեցին» ու այսօր, գտնվելով համեմատաբար կոնֆորտ տիրույթում, անպատիժ ոտնահարում են օրենքները, կայացնում ակնհայտ քաղաքական պատվեր: Մյուս մասը, որ դեռևս պահպանում են դեմքն ու մասնագիտական արժանապատվությունը, թանկ են վճարում, որովհետև անընդհատ հալածվում են: Սահմանադրական դատարանը, որ կոչված է երաշխավորելու երկրի սահմանադրականությունը, անպայման հայտնվելու էր վարչապետի ու պողոսների թիրախում: Դա հասկանալի էր այն պահից, երբ Նույն ՀՀ նախագահի առաջադրած ՍԴ դատավորի թեկնածուներին խորհրդարանը մերժում էր այնքան ժամանակ, մինչև չառաջադրվեց Վահե Գրիգորյանը:

Հիմա Նիկոլ Փաշինյանը, որ գրեթե անվերապահորեն վերահսկում է Ազգային Ժողովն ու դատավորներին, փորձում է «սանձել» Սահմանադրականը: Ինչու՞, թվում է նույն Փաշինյանին, ի հեճուկս իրեն, բախտ է վիճակվել ունենալ իրապես իրենից՝ գործադիրից ու օրենսդիրից անկախ ՍԴ: Է՞լ ինչ է հարկավոր նորմալ աշխատելու համար, երբ կա մի մարմին, որը օբյեկտիվորեն փորձում է հակակշռել ստեղծված միահեծան կառավարմանը, հուշել սխալները, բալանսավորել քաղքական իրավիճակը: Այս հարցերի պատասխանը ամեն օր մեր աչքի առաջ է: Կառավարությունը չի կարողանում իրագործել իր նախահեղափոխական լոզունգները, երկրի տնտեսությունը նկարվում է մեկ մարդու ճաշակով ու հրամցվում որպես դարակազմիկ ու աննախադեպ, խորհրդարանը բացահայտ տապալել և վարկաբեկել է երկրում օրենսդրական գործունեությունը, իրավապահ համակարգը արդեն անթաքույց անցել է ռեպրեսիոն գործելաոճի: Հասել է նրան, որ բարձրաստիճան պաշտոնյաներն աղմուկով հրաժարականներ են տալիս, կանգ առնելու կոչեր անելով: Արտաքին քաղաքական ոլորտում անբացատրելի ու վտանգավոր իրադարձություններ են տեղի ունենում, որոնք քողարկելու համար հերթական շոուներն են բեմադրվում՝ հասարակության ուշադրությունը կարևորից շեղելու համար:

Նման իրավիճակներում կայացած ժողովրդավար երկրներում ռադիկալ քայլեր են արվում՝ կառավարություններ են հեռանում, արտահերթ ընտրություններ են լինում: Բայց մենք յուրահատուկ ենք, որովհետև մենք (մեր բոլոր իշխանությունները) գնում են մինչև վերջ, այրելով բոլոր կամուրջները: Նիկոլ Փաշինյանը բացառություն չէ, կանգ առնելու, հասարակական կոնսոլիդացիա ստեղծելու, երկիրտ տնտեսական ահագնացող փոսից հանելու փոխարեն որոշում է կայացրել հավերժացնել կամ, նվազագույնը, երկարաձգել իր իշխանությունը: Այսինքն ձգտում է Սահմանդրությամբ հաստատված խորհրդարանական երկրում հաստատել նախագահական կառավարում՝ իր ձեռքի տակ: Բնական է, որ պետական համակարգում դա շատերն են հասկանում և փորձում են ուղիղ պահել երկրի ողնաշարը, բայց Փաշինյանը դա ուղղակի մարտահրավեր է ընկալում: Պետական համակարգը կոտրելու, արտաքին քաղաքական մարտահրավերները իր պատասխանատվության տակից հանելու ճանապարհին հենց այս, իրենից անկախ, Սահմանադրական Դատարանն է, որն ամեն գնով պետք է փոխարինվի հլու հնազանդ «փիսիկներով»:

Ահա գալիք 2020 թվականի հիմնական ներքաղաքական օրակարգը, որով քողարկվելու են կառավարության և իշխող խմբի հերթական ձախողումները:

Հեղինակ: Eduard Saribekyan