«Յուրաքանչյուրն իր ծառը թող ջրի»: Սա, կարելի է ասել, հայելային արձագանք է նախագահ Թրամփի վարած քաղաքականությանը, ինչը միաժամանակ արտացոլում է նաև ԵՄ գործող վերնախավերի նկատմամբ անվստահությունը։
Համաեվրոպական ներուժն այժմ ավելի փոքր ամբողջություն է, քան իր բաղկացուցիչ մասերի հանրագումարը։ Չինաստանը, Ռուսաստանը և ԱՄՆ-ն ավելի ու ավելի հաճախ ստիպված են լինում գործ ունենալ ոչ թե միասնական Եվրոպայի, այլ ԵՄ անդամ առանձին պետությունների հետ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր սեփական օրակարգն ու ԵՄ-ից տարբերվող շահերը։
Շարունակվող անկայունությունների ու աճող մարտահրավերների աշխարհում՝ «Խորամանկ նապաստակը երեք որջ պետք է ունենա»: Նաև, այլ ելք չի մնում, քան շարունակել զարգացնել ու ավելի շատ միջոցներ ուղղել դեպ զինված ուժերն ու անվտանգությունը:
Բազմակենտրոն աշխարհակարգում պետությունները չեն կարող իրենց թույլ տալ ունենալ հավերժական դաշնակիցներ կամ անփոփոխ թշնամիներ։ Հետևաբար, նրանք կխուսափեն անվերապահ դաշինքներում պարտավորություններ ստանձնելուց և կնախընտրեն ժամանակավոր պայմանավորվածությունները։
Հայաստանի գոյատևման երաշխիքը կլինի նախ և առաջ ռազմավարական մտահաղացումներն ու ինքնիշխան քաղաքական որոշումների կայացման ճկունությունը, ոչ թե նիկոլական ռեժիմի պարտված, կապիտուլյացված ու նսեմացվող անսկզբունքային քաղաքականությունը։
Այսուհետ պետությունները մանևրելու են՝ թույլ չտալու համար այլ երկրների գերիշխանությունը, իսկ համակարգը կարգավորվելու է փոխադարձ վախի, հաշվարկված համագործակցության և շահերի մշտական վերագնահատման միջոցով, այլ ոչ թե «միջազգային իրավունքի» հիման վրա»,- գրել է նա։
