ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանը գրում է․ «Ի պաշտպանություն Դավիթ Մինասյանի՝ ԵՄ ներկայացուցչության մոտ իմ այսօրվա ակցիայի ուղերձի հայերենը․

Եվրոպական Միության ներկայացուցիչներ, եթե քաջություն ունեք լսելու։

Իմ համաքաղաքացիներ։

Ազատության պաշտպաններ։

Եվրոպացի քաղաքացիներ, ովքեր հարկեր եք վճարում այս դեսպանատունը պահելու համար,

Ես այսօր այստեղ կանգնած եմ ոչ թե դիվանագիտական ​​քաղաքավարությամբ, այլ եռացող սրտով։

Ես կանգնած եմ այս շենքի առջև՝ Եվրոպայի, արդարադատության, մարդկային արժանապատվության այս ենթադրվող խորհրդանիշի առջև, և ես ամաչում եմ։ Ոչ թե իմ երկրից, այլ նրանցից, ովքեր պնդում են, որ դրա բարոյական «մարզիչներն» են, բայց իրականում ւլուխ են թեքում։

Իմ ետևում մի շենք է, որի պատուհանները մնում են փակ, որի դիվանագետները լռում են, մինչդեռ աշակերտը նստած է բանտախցում՝ եկեղեցում իր միտքը հայտնելու «հանցագործության» համար։

Դավիթ Մինասյանը 18 տարեկան է։ Նա աշակերտ է։ Նրա միակ «հանցանքը» Սուրբ Աննա եկեղեցում գտնվելն էր Ծաղկազարդին՝ շրջապատված անվտանգության ուժերի բռնությամբ։ Նրան հարվածել են դեմքին։ Նրան գետնին են գցել։ Եվ ո՞վ է ճաղերի ետևում։ Ոչ թե նրան հարվածած տղամարդիկ։ Դավիթը։ Մի ժեստի համար։ Մի խոսքի համար։

Այսօր նա նախնական կալանքի տակ է ինչպես սովորական հանցագործ։ Երկու ամիս։ Հիասթափված էմոցիայի համար «վարչապետի» ներկայությամբ, ով, ըստ երևույթին, իրեն օրենքից և Աստծուց վեր է համարում։

Իսկ որտե՞ղ է Եվրոպան։

Որտե՞ղ եք դուք։

Դուք, ով անվերջ դասախոսություններ եք կարդում ժողովրդավարության մասին։ Դուք, ով պահանջում եք թափանցիկություն, քարոզում եք օրենքի գերակայություն, ով սրբազան կերպով հայտարարություններ եք անում մարդու իրավունքների մասին աշխարհի բոլոր անկյուններում։

Դուք կանգնած եք այստեղ՝ Երևանում, պատրաստվում եք մայիսին այս կառավարության հետ կայանալիք մեծ գագաթնաժողովին։ Դուք կժպտաք։ Դուք ձեռք կսեղմեք։ Դուք կստորագրեք «գործընկերության» մասին թղթեր։ Խմեք հայկական կոնյակ։

Բայց ես ձեզ հարցնում եմ. ինչպիսի՞ գործընկերություն է կառուցվում երեխայի ազատության ոսկորների վրա։

Ձեր լռությունը չեզոքություն չէ։ Ձեր լռությունը մեղսակիցություն է։

Դուք ոչ մի խոսք չեք ասի Դավիթ Մինասյանի մասին, որովհետև չեք ուզում ամաչեցնել այն մարդուն, ով ժպտում է ձեր տեսախցիկների առջև։

Դուք չեք հիշի ժողովրդավարական ստանդարտների մասին, որովհետև ձեզ «կայուն գործընկեր» է պետք ձեր աշխարհաքաղաքականության համար։

Դուք չեք քննադատի Հայ Առաքելական Եկեղեցու հալածանքները, քանի որ չեք ուզում «միջամտել ներքին գործերին»։

Բայց թույլ տվեք պատմել ձեզ, թե ինչ է կատարվում այդ ներքին գործերի ներսում. օրենքի գերակայությունը մեռնում է։ Դատարանները ռետինե կնիք են։ Վարչապետի անվտանգության ուժերը հարվածում են դեռահասներին եկեղեցիներում, և դեռահասները բանտ են ընկնում։ Մինչդեռ ռեժիմին հավատարիմները կարող են անպատիժ թքել քաղաքացիների վրա։

Սա ժողովրդավարություն չէ։ Սա բռնապետություն է՝ եվրոպական ֆասադով։

Եվ դուք՝ դուք, Եվրամիությունը, օգնում եք ներկել այդ ճակատը։

Դուք նստում եք ձեր դեսպանատներում։ Դուք գրում եք ձեր զեկույցները։ Դուք օգտագործում եք «մտահոգություն», «ռեֆորմներ», «խրախուսող քայլեր», «Հիբրիդային պատերազմ» բառերը։ Բայց որտե՞ղ է ձեր վրդովմունքը։ Որտե՞ղ է ձեր բարոյական պարզությունը։

Եթե չեք կարող պաշտպանել 18-ամյա աշակերտին եկեղեցում, ապա ի՞նչ եք պաշտպանում։

Եթե լռում եք, երբ հայ ժողովրդին զրկում են իրենց հիմնարար ազատություններից, ի՞նչ են նշանակում ձեր պայմանագրերը։

Եթե ​​դուք ընդունում եք մի կառավարություն, որը բանտարկում է իր քննադատներին՝ ձևացնելով, թե կառուցում է «եվրոպական ապագա», ապա դուք Եվրոպա չեք կառուցում, դուք թաղում եք նրա արժեքները հայկական հողում։

Թույլ տվեք հստակ լինել։ Ես հայրենասեր եմ։ Ես ուզում եմ, որ Հայաստանի համար եվրոպական modus vivendi եւ modus operandi  լինեն։

Ես ուզում եմ, որ մեր ժողովուրդը վայելի այն ազատությունները, որոնք եվրոպացիները համարում են ինքնըստինքյան տրված։ Բայց ես այստեղ եմ և թույլ չեմ տա, որ դուք Եվրոպայի երազանքն օգտագործեք որպես բռնապետության վահան։

Դուք չեք կարող մեզ ժողովրդավարության մասին դասախոսություններ կարդալ, մինչ դուք ձեռք եք սեղմում այն ​​ռեժիմի հետ, որը բանտարկում է երեխաներին։

Դուք չեք կարող պահանջել դատական ​​բարեփոխումներ, մինչդեռ անտեսում եք այն դատավորին, որը առանց ապացույցների ստորագրել է Դավիթ Մինասյանի կալանքի որոշումը։

Դուք չեք կարող ձեզ մարդու իրավունքների պաշտպաններ անվանել, մինչդեռ լռում եք, քանի որ Հայ Առաքելական Եկեղեցին՝ մեր ազգի հոգին, հալածվում է։

Ամոթ ձեզ։

Ամոթ ձեր լռությանը։ Ամոթ ձեր երեսպաշտությանը։ Ամոթ այն դիվանագետներին, ովքեր նայում են իրենց պատուհաններից, ովքեր տեսնում են ինձ այստեղ, ովքեր գիտեն ճշմարտությունը և ոչինչ չեն անում։

Դավիթ Մինասյանը պետք է ազատ արձակվի։ Այսօր։ Ոչ վաղը։ Ոչ գագաթնաժողովից հետո։ Հիմա։

Եվ մինչև չգտնեք ձեր ձայնը՝ մինչև չդադարեք լինել ավտորիտարիզմի խթանողներ՝ դուք արժանի չեք այս վայրը անվանել «Եվրոպական Միության պատվիրակություն»։ Դուք արժանի չեք հայ ժողովրդի եւ եվրոպական քաղաքացիների վստահությանը։

Մենք չենք լռելու։ Մենք չենք խոնարհվելու։ Մենք կշարունակենք պայքարել մեր ազատությունների համար՝ ձեզ հետ կամ առանց ձեզ։

Բայց պատմությունը կհիշի, թե ով է կանգնած ճնշվածների կողքին և ով է հայացքը շրջել։

Ազատ արձակեք Դավիթ Մինասյանին։

Ազատ արձակեք բոլոր քաղբանտարկյալներին։

Եվ Եվրոպական Միության չինովնիկներ. կամ ապրեք ձեր արժեքներին համապատասխան, կամ դադարեք ձևացնել, թե դրանք ունեք։

Ես այստեղ եմ թողնում դպրոցական պայուսակը, որը կարող էր պատկանել Դավիթ Մինասյանին՝ որպես ձեր երեսպաշտության աղաղակող հիշեցում»։