«Հայեքվե» նախաձեռությունը ընդլայնում է իր աշխարահգրությունը։ Այսօր արդեն հնարավոր է ստորագրել նաև Արաբկիր վարչական շրջանում և Գյումրիում։ Նախաձեռնության ներկայացուցիչներն արդյունքներից գոհ են։ Խոչընդոտների էլ են հանդիպում։ Մասնավորապես՝ երեկ քաղաքացուն թույլ չեն տվել ստորագրահավաքին մասնակցել, քանի որ սպորտային հագուստով է եղել, վարչական շրջաններում տրամադրված տարածքներն էլ հնարավորինս անհարմար հատվածներում են։ Նախաձեռնության ներկայացուցիչները արդեն մասնակցած քաղաքացիների թվի հաշվարկ դեռ չունեն։
ՀՀ քաղաքացիներն ասում են, որ յուրաքանչուրը պետք է միանա Արցախը հանձնելը և ցեղասպանությունն
ուրանալը մերժող նախաձեռնությանը, միայն թե գործընթացի հետագա ճակատագիրը լավ չեն պատկերացնում։
Ստորագրահավաքին միացող քաղաքացիներին մտահոգող
հարցերին Vesti.am-ի հետ զրույցում պատասխանել է նախաձեռնության ներկայացուցիչ, իրավաբան
Արամ Օրբելյանը։
«50 հազար ստորագորւթյունը հավաքելուց և իմի բերելուց հետո, այն
ներկայացնում ենք Կենտրնական ընտրական հանձնաժողով, որն էլ հավաստիանում է գործընթացի
ամբողջականության մեջ և օրենքի նախագիծը համարվում է ներկայացված՝ Ազգային ժողով։ Օրենքի
տրամաբանությունը հետևյալն է՝ եթե կա նախագիծ, որի օգտին քվերակել է 50 000 քաղաքացի,
ապա այն պետք է քննարկվի ԱԺ-ում, գուցե օրենքն ընդունվում է, հավանական եմ համարում։
Իսկ եթե չի ընդունվում՝ դրան հաջորդում են մյուս փուլերը»,- նշեց Օրբելյանը։
Փորձառու փաստաբանն ուշադրություն է հրավիրում այն փաստին, որ օրենսդրական
նախագիծն ամբողությամբ համապատասխանում է ԱԺ երեք խմբակցությունների 2021թ նախընտրական
ծրագրերին։
«ԱԺ-ում չկա մի քաղաքական ուժ, որը 2021թ ընտրություննում այլ բան
է պնդել, քան այն նախաձեռնությունը, որը մենք իրականացնում ենք։ «Հայաքվե» նախաձեռնության
օրենքի նախագիծը ես տեսնում եմ որպես ժողովրդի
կամքի վերահաստատում՝ Արցախը հայկական պահելու գործում և Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացում
հետևողական լինելը։ Սա պետք չէ դիտարկել կուսակցական պայքարի դաշտում, այլ՝ քաղաքական-հասարակական լույսի ներքո»,- նշեց Օրբերլյանը։
Այն դիտարկմանը, որ ԱԺ
իշխող խմբակցությունը սեփական նախագծերից բացի այլ նախագծեր, մեծամասամբ, չի հաստատում,
Օրբելյանն արձագանքեց․ «Եթե իրավունքի առաջնային աղբյուրը՝ ժողովուրդը, հայտնում է
իր ցանկությունը 50 հազար ստորագրությամբ, որ պետք է ընդունել, այս կամ օրենքը, բայց
ԱԺ-ն ինչ-ինչ պատճառներով չի ընդունում, հրաժարվում է, դեմ է քվերարկում կամ մի ամբողջ
նստաշրջան քննարկման առարկա չի դարձնում, դրանից հետո նախաձեռնող խումբը դիմում է ԿԸՀ՝
պնդելով, որ ուզում է շարունակել գործընթացը։ Այդ դեպքում մտնում ենք նոր ստորագրահավաքի
փուլ և ավելի երկար ժամանակահատվածում անհրաժեշտ է լինում հավաքել 300 հազար ստորագրություն։
Հաջողության հասնելու դեպքում նախագիծը դրվում է հանրաքվեի։ Ընունվելու դեպքում, այն
դառնում է օրենք և մտնում է ուժի մեջ, որը հետագայում կարող է փոփոխվել միայն հանրաքվեի
միջոցով»։
«Հայաքվեն» ուղղակի ստորագրահավաք չէ, սա գործընթաց է՝ Արցախից հրաժարումը
և Ցեղասպանությունը ժխտելը քրեականացնելու նպատակով:
