Ո՞վ է Նիկոլ Փաշինյանը, ի՞նչ է նա ուզում և պատրա՞ստ է արդյոք հայ ժողովուրդը վճարել նրա ուզածի գինը: Վերջին հարցին պատասխանելու համար հակառակ հերթականությամբ պատասխանենք նախորդ երկու հարցին:

Նիկոլի ցանկությունը չի բխում մեր ժողովրդի ֆիզիկական, բարոյական, քաղաքական և տնտեսական շահից: Հայ ժողովրդի, Հայաստան երկրի և Հայաստան պետության համար ոչ մի աշխարհաքաղաքական միջավայրի և իրադրության պատմական անալոգիա չի աշխատում, որովհետև մեր թշնամին մեր ազգի, պետության ու հայրենիքի նկատմամբ գոյաբանական պահանջ ու նպատակ ունի: Մեր թշնամին մեզ հետ պատերազմում է՝ մեզ ոչնչացնելու, մեր մշակույթն ու ժառանգությունը յուրացնելու նպատակով: Այն, ինչ հիմա մեզ՝ Հայաստանի, Սփյուռքի և Արցախի հայերիս, ներկայացնում են որպես «խաղաղություն», գուցե կիրառելի է եվրոպաների, կամ ամերիկաների համար: Աշխարհում բոլորը հայ-թուրքական (ադրբեջանական) հակամարտությունը չափում են բացառապես իրենց արշինով, չնայած՝ գիտեն, հասկանում են, որ դա իրականության հետ ոչ մի կապ չունի: Բայց մեզ  պարտադրում են «խաղաղություն», որովհետև դա բխում է իրենց ազգային ու պետական շահերից:

Հիմա անցնենք երկրորդ հարցին՝ ի՞նչ է ուզում Նիկոլ Փաշինյանը: Մեծ հաշվով նա հայ ժողովրդից ոչինչ չի ուզում, որովհետև հայ ժողովուրդը մի անհայտ զգայարանով գիտակցում է, որ թուրքի հետ խաղաղ ապրելու շանս չունի: Փաշինյանի ակնկալիքը միջազգային հանրությունից է: Բայց այդ հանրությունը հիմա մեր էկզիստենցիալ խնդրի հաշվին ցանկանում է ստանալ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի բարեհաճությունը, որովհետև նրանց հետ դժվար է հարաբերություն կառուցելը, եթե նրանց պահանջները հաշվի չեն առնվում: Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը 30 տարի դիմադրել են դրան, առաջ են տարել հայկական օրակարգ և ստիպել են այդ միջազգային հանրությանը՝ հաշվի նստել նաև մեր պահանջների հետ, որովհետև մեր փոքր տարածաշրջանում ունեցել ենք ուրույն դերակատարում՝ դա ապահովելով ուժեղ բանակով, աշխարհագրական և աշխարհաքաղաքական դիրքավորմամբ և բարոյահոգեբանական առողջ մոտիվացիայով: Փաշինյանն իր իշխանության տարիներին քանդեց մեր բոլոր ամրությունները՝ բանակը, իրավապահ ու դատական համակարգերը, քայքայեց հայ ինքնության գրեթե բոլոր հենասյուները՝ հայեցի կրթությունը, ավանդական ընտանիքը, խարխլում է եկեղեցու հիմքերը: 44 օրյա պատերազմով նա ոչ միայն հանձնեց Արցախի հողերը, այլև սպանդի ենթարկեց հայ ժողովրդի մարտնչող հատվածին՝ մեր երիտասարդ զինվորներին ու կամավորականներին, ադրբեջանցիների ողորմածությանն է փորձում հանձնել անկոտրում Արցախը՝ հարվածելով մեր ինքնապաշտպանական պոտենցիալին:

Հիմա Փաշինյանը հայ հասարակությանը նոր երկընտրանքի առաջ է կանգնեցրել՝ պայքարել պետությա՞ն, թե՞ հայրենիքի համար: Ժաղովրդին առաջարկելով ընտրություն կատարել հայրենիքի և պետության միջև՝ Փաշինյանը հերթական կեղծ երկընտրանքն է առաջադրում: Հայրենիքն է պետության հիմքն ու սահմանը, ոչ թե պետությունը՝ հայրենիքի: Ժողովրդին հայրենիք է պետք՝ պետություն ունենալու համար, իսկ Փաշինյանին՝ պետություն՝ իշխանության համար: Թող որ այդ պետությունը լինի թղթի վրա՝ քարտեզի մի անկյունում, միայն թե իր անձը ստատուս ունենա, ինքը կոչվի ինչ-որ մի աշխարհագրական տարածքի վարչապետ: Այսօր էլ նա պատրաստ է ստորագրել ցանկացած պայմանագիր, եթե այնտեղ երաշխավորված է իր անձնական անվտանգությունը: Այն, ինչը Փաշինյանը ներկայացնում է որպես «ժողովրդի փրկություն», «պատմական անհրաժեշտություն» և «համամարդկային արժեհամակարգ», դավաճանության և ուրացողության պարզունակ շղարշն է՝ արդարացումը:

Հիմա ինքներդ պատասխանեք առաջին հարցին՝ ո՞վ է Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդի համար, եթե իր անվտանգության երաշխիքը տեսնում է դավաճանության գծից այն կողմ: Բայց նաև հիշեք՝ մի դավաճանությունը ծնում է հաջորդը և շուտով մեզ առաջադրելու է «պետություն կամ սյունիք», «պետություն կամ Սևան» երկընտրանքները:

Նիկոլին պետք է հեռացնել, որպեսզի կանխվի մեր հայրենիքի, մեր սերունդների գնացքի կործանումը: