Նիկոլ Փաշինյանը, որքան էլ ցանկանա թաքցնել իր վախերը կամ  մանիպուլացնել հասարակական կարծիքը, չի կարող խաբել հոգեբանությանը, զսպել իր խոսույթը: Պարբերաբար նրա լեզվից ակամա սպրդում է այն, ինչն իսկապես մտածում և ապրում է:

Երեկ ԱԺ-ում  նա փարձում էր բացատրել, թե ինչու է հրաժարվել ՀԱՊԿ մոնիթորինգային ծառայություններից՝ փոխարենն ընդունելուվ ԵՄ դիտորդական առաքելությունը: Պաշտոնական վարկածն, ըստ Փաշինյանի, այն է, որ՝  մեջբերում.  «Պրահայում տեղի ունեցած քառակողմ հանդիպման ժամանակ Եվրամիությունը հստակ ամրագրել է, այդ թվում Հայաստանի և Ադրբեջանի մասնակցությամբ և համաձայնությամբ, թե որն է Հայաստանի Հանրապետությունը»: Խնդրում եմ ուշադրություն դարձնել, որ Եվրամիության պատկերացրած ՀՀ-ն, որպես տարածք, հստակեցվել է Հայաստանի և Ադրբեջանի մասնակցությամբ և համաձայնությամբ: Այսինքն, Պրահայում՝ մեջտեղ բերելով Ալմա Աթայի հռչակագիրը, Նիկոլ Փաշինյանն իբր ցանկացել է Արևմտյան գործընկերների համար հստակեցնել ՀՀ սահմանները և դա արել է հենց Ադրբեջանի մասնակցությամբ և համաձայնությամբ: Այսինքն Պրահայում Փաշինյանը գործել է Ադրբեջանի հետ համաձայնեցված և համակարգված՝ կասկածի տակ դնելով Արցախի ինքնորոշման իրավունքը և Ադրբեջանի կազմից դուրս լինելու տեսական և գործնական բոլոր հնարավորությունները, փոխելով Արցախյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման տասնամյակների բանակցային գործընթացի տրամաբանությունը: Մասնագետները դեռ կտան այս գործողությունների իրավական գնահատականը, բայց առայժմ արձանագրենք, որ դա եղել է Հայաստանը ներկայացնողի մասնակցությամբ և համաձայնությամբ: Այսինքն Եվրամիությունը չի պարտադրել դա, չի առաջարկել իջեցնել «նշաձողը»:

Այնուհետև Փաշինյանը փորձում է հանրությանը բացատրել, արդարանալ, որ ինքը ԵՄ դիտորդական առաքելությունը Հայաստան է բերում, որպեսզի Ադրբեջանին ապացուցի, որ՝ կրկին մեջբերում. «Հայաստանը, ավելի կոնկրետ՝  ՀՀ վարչապետը…» ավելի ու ավելի շատ ռուսական զորքեր չեն բերում և տեղակայում հայ-ադրբեջանական սահմանին: Կրկին անգամ Նիկոլ Փաշինյանը մատնում է իր իրական մոտիվացին՝ շեշտելով, որ այդ հարցում անձամբ իր մասնակցությունը, ցանկությունը և շահը չկա, ինքն անձամբ դրա հետ կապ չունի և ադրբեջանական կողմը իրեն անձամբ դրանում մեղադրել չի կարող: ՀԱՊԿ դիտորդները դա Ալիևին համոզել չեն կարող, դա ամենայն հավանականությամբ կարող են միայն ԵՄ դիտորդները: Այսինքն, Նիկոլ Փաշինյանն այս քայլով ոչ թե Հայաստանի սահմանների անձեռնամխելությոն, սուվերենության հարցն է փորձում լուծել, այլ թուրք-ադրբեջանական պատվիրատուների առաջ իր անձնական դեմքն է փրկում: Ահա թե ինչու իրականում Հայաստանի սահմանները մոնիթորինգ անելու են գալիս ոչ թե ՀԱՊԿ, այլ՝ ԵՄ դիտորդները: Սա հաստատում է նաև այն փաստը, որ Ադրբեջանի հանդեպ իբր ագրեսիվ գործողությունների կասկածները բացառելու համար դիտորդներ է հրավիրում ոչ թե Ալիևը, այլ ինքը՝ Փաշինյանը: Հենց Փաշինյանը հրաժարվեց Հայաստանում ՀԱՊԿ զորավարժություններից՝ դրանք և Ռուսական ռազմաբազայի գոյությունը որպես Ադրբեջանի դեմ սպառնալիք ներկայացնելով, այն դեպքում՝ երբ Ադրբեջանն ու Թուրքիան անդադար համատեղ զորավարժություններ են իրականացնում: Հենց Փաշինյանն է, որ Էրդողանին և Ալիևին սիրաշահելու համար Թուրքիա հայ փրկարարներ է ուղարկում:

Ամփոփելով վերը գրվածը՝ արձանագրենք. Նիկոլ Փաշինյանի որղջ արտաքին քաղաքականությունը ուղղված է մեկ բանի՝ պահպանել և ամրապնդել սեփական իշխանությունը: Իսկ եթե դա չհաջողվի ներքին քաղաքական գործիքակազմով, ապա ստանալ անձնական անվտանգության երաշխիքներ Էրդողանից ու Ալևից, որոնց նպատակների իրագործման համար անձամբ է ջանքեր գործադրում: