Կառավարության հերթական նիստում Նիկոլ Փաշինյանն անդարդարձավ օրերս Ադրբեջանի նախագահի օկուպացված Շուշիում արված հայտարարություններին, որոնք կառավարության ղեկավարն անվանեց հոխորտանքներ։ Փաշինյանն ասում է, որ Ալիևը ոչ միայն սպառնում է, այլևս նախապատրաստում է Արցախի բնակչության ցեղասպանությունը։ Մանարամասն հիմնավորեց իր այս միտքը՝ հայկական բանակի դուրս բերում Արցախից, ռուս խաղաղապահների առաքելության ավարտի մասին  հայտարարություններ, արդեն իսկ ստեղծված հումանիտար աղետներ և այլն։ Խոսեց նաև նոյեմբերի 9-ին եռակողմ հայտարարության բազմաթիվ կետերի խախտման, Ադրբեջանի կողմից պարտավորությունների չկատարման, ՀՀ ինքնիշխան տարածքի նկատմամբ հավակնությունների ունենալու և Ալիևի ագրեսիվ քաղաքականության, Պրահայի և Սոչիի պայմանավորվածությունները չկատարելու և այլնի մասին։

Սակայն, այս ամենին զուգահեռ ՀՀ վարչապետը հայտարարում է՝ չի շեղվելու խաղաղության օրակարգից։ Վերահաստատում է, որ միջանցքի շուրջ չեն պայմանավորվել, այլ՝ ճանապարհների ապաշրջափակման և Ադրբեջանի արևտմյան շրջանների տրասպորտային կապը դեպի Նախիջևան ապահովելու, և հիմա էլ պատրաստ է, ուղղակի Ալիևն այլ ճանապարհ է ուզում։ Այսինքն՝ ՀՀ վարչապետը գիտի, որ ագրեսոր երկիրը նախապատրաստվում է ցեղասպանության, չի կատարում իր որևէ պարտավորություն, բայց պատրաստ է ՀՀ տարածքով նրանց տեղափոխումն ապահովե՞լ։ Ի վերջո, ինչո՞ւ է կասկածի տակ դնում ՀՀ քաղաքացիների անվտանգությունը։ Կա՞ երաշխիք, որ ցեղասպանություն է նախապատրաստվում միայն արցախահայության նկատմամբ և, օրինակ, Սյունիքի կամ Գեղարքունիքի հայերին չեն վնասի կամ կանանց մարմինները չեն խոշնագի, կամ էլ իր համար Արցախի և Հայաստանի հայերը տարբե՞ր են: Փաշինյանն իր ելույթում տևական ժամանակ ցիտեց Ալիևին, մեջբերումներ արեց, հակափաստարկներ  բերեց, բայց լավ, ի վերջո, ինչո՞ւ չի ասում, թե հայկական կողմն ի՞նչ է անելու այդ քաղաքականության շարունակության դեպքում, փոխարենն ասում է, որ հենց այսօր էլ պատրաստ է ճանապարհ բացել թշնամու առաջ և «խաղաղության պայմանագիր» ստորագել։ 32 րոպե կառավարության նիստից տրամադրեց Ալիևի հայտարարությանը, հակփաստարկներին, պայմանավորվածությունների կետերի խախտմանը, բայց ոչ մի խոսք՝ Հայաստանի անելիքների մասին, հնարավոր զարգացումների դեպքում իր պատասխան քայլերի մասին: Նույնիսկ չհորդորեց, որ իր «կիրթ ու կառուցողական» ընկերն այդպես չխոսի։ Երկրի ղեկավարը քաղաքկան վերլուծաբանի մակարդակով ներկայացրեց իրավիճակը, իսկ թե ինքը, որպես վարչապետ, ի՞նչ պետք է անի, ո՞րն է իր  պատավորությունը, չլսեցինք։

Տեսնես վարչապետին որտեղի՞ց վստահություն, որ Ալիևը կպահպանի այդ «խաղաղության պայմանագրի» կետերը, եթե չպահպանի, ինչպես նոյեմբերի 9-ի հայտարարության կետերը, ի՞նչ է անելու ինքը, կրկին հավատարի՞մ է մնալու իր օրակարգին և հայտարարի, որ, ասենք, իսլամական կրոնի նկատմաբ իր հարգանքն աներկբա՞ է։