Foto

Հիմա մենք սկսել ենք թերթել հայոց պատմության վերջին էջը. Թևան Պողոսյան

Ընտրական գործընթացների ներկա իրավաիճակի և հետընտրական զարգացումների մասին Vesti.am-ը զրուցել է Մարդկային զարգացման միջազգային կենտրոնի նախագահ, քաղաքագետ Թևան Պողոսյանի հետ:

-          Պարո՛ն Պողոսյան, այս ընտրություններն արտահայտեցին ընտրության մասնակցա՞ծ քաղաքացիների դիրքորոշումը, թե՞ հասարակության:

-          Եթե վերջնական ապացուցեն, որ ընտրախախտումների ազդեցությունն էական չի եղել, ապա այդ ժամանակ կարող ենք փաստել, որ հասրակության որոշումն է: Հիմա ամեն ինչ նախնական փուլում է:

-          Սա ևս պայքարի միջոց էր,  խաղաղ ճանապարհով հարցի լուծման երևի վերջին տարբերակը, ի՞նչ է լինելու հետո:

-          Ես համաձայն չեմ, որ սա վերջին տարբերակն էր, բացի այս տարբերակից կար սեփական գիտակցված քայլը՝ հրաժարական տալ, հեռանալ, նոր հակաճգնաժամային կառավարություն բերել, հաղթահարել բոլոր ճգնաժամերը, որից  հետո հասարակությունը պարտաստ կլիներ գնալ ընտրությունների՝  ավելի հանգիստ վիճակում:  Սա միակ խաղաղ լուծումը չէր, դա ևս պետք շեշտել:

-          Իսկ որքա՞ն հավանական եք համարում Ձեր առաջարկած խաղաղ տարբերակի կիրառումը: Սա Փաշինյանին 6 ամիս ասում էին, հորդորում, պահանջում:

-          Ասում են՝ ասողին լսող է պետք: Իշխանությունը ուներ ծրագիր և հիմա իրագործում է այն:  Ի վերջո, երբ մարդն ինչ-որ գործողություն է անում, դա ունենում է արդյունք: Այն գործողությունները, ինչ-որ արվել են, տվել են արդյունք: Ազգն այսօր ավելի պառակտված է և այդ գործողությունների արդյունքում մեր թշնամիներն են ավելի շատ ուրախանում, հրճվում: Այս դեպքում պետք է յուրքանչուրը գնահատի իր գործողությունը:

-           Որո՞նք էին ընտրություններին չմասնակցածների հիասթափության պատճառները:

-          Իսկ  ինչ կարևոր է, թե ինչո՞ւ չեն մասնակցել: Չմասնակցող անձը, եթե մասնակցեր, նպաստելու էր ապագայի ընթացքին: Ենթադրենք, այդ  մարդն ասում է ես նեղացած եմ կամ մեկ այլ պատճառ՝ ուզում եմ հարցնել՝  ումի՞ց է նեղացած իր թոռնիկների և կոռնիկների ապագայից: Չէ՞ որ այդ գործողությունը նրանց համար էր: Ես ինքս մի ընտանիքից եմ, որը ժամանակին ենթարկվել է քաղաքական ճնշումների, բայց գնացել եմ, արել եմ գործողություն, քանի որ մտածել եմ՝ ունեմ երեխաներ, ովքեր պետք է ընտանիք կազմեն, թոռներ ունենան, և ես իրենց համար ինչ գործողություն պետք է անեմ: Այդ մարդիկ չեն սիրում իրենց ապագա սերունդը: Ընտրությունների մասնակցությունը կձևավորեր մի իրավիճակ, երբ մենք կդառնայինք քաղաքական ազգ: Այդ մարդիկ չեն ցանկացել դառնալ քաղաքական ազգ:

-          Վերարտադրված ուժը կարողանալո՞ւ է արդարացնել իրեն քվե տվողների սպասելիքները:

-          Ի՞նչ են մեզ խոստացել՝ չագո՞ւչը, պողպատյա մանդա՞տը, մեկի գլխին խփե՞լը: Մենք պետք է ասենք, որ սպասում ենք, որ այս ամենը անեն: Իսկ դա անելը ի՞նչ է նշանակում: Մի հայը  մյուս հային էլի վնաս է տալու: Ուենալու ենք շատ հիասափված, արտագղթած մարդիկ: Գալու ենք մի իրավիճակի, երբ մարդիկ  ասում էին՝ «ինչի՞ եմ մասնակցում, ի՞նչի եմ ստեղ մնում»:   Առաջին հերթին պետք է պահպանենք պետականությունը, ինչն այս իրավիճակում չի լինի: Հիմա հասկացեք, թե ինչու են մեր թշնամիները ավելի ուրախանում այս արդյունքներից, քան մենք: Եթե մենք սա չկարողանանք հաղթահարել, կիրականանա Մոթեի ասած խոսքերը՝ «Կորցնելով Արցախը, կշրջենք հայոց պատմության վերջին էջը»:  Մենք Արցախը կորցնելու ճանապարհին ենք: Հիմա սկսել  ենք թերթել հայոց պատմության վերջին էջը: Կհասցնե՞նք հետ բերել, թե՞ այն կթերթվի երեք տարվա ընթացքում կամ գուցե երեք օրվա մեջ, պետք է փաստենք, որ մեր թշնամիները մեզ «կօգնեն», որ դա տեղի ունենա օր առաջ:

-          Սիկիզբ առնող նոր ճգնաժամի վտանգ կա՞:

-          Մենք ճգնաժանի մեջ ենք, մենք պարզապես խորացրիք այն, հիմա պետք է մտածենք ոնց դուրս գանք, այդ ճգնաժամից:

-          Հարցի կարգավորման արժանապատիվ ի՞նչ լուծում եք առաջարկում Դուք:

-          Առաջարկում եմ պայքարել ձեռքի տակ եղած բոլոր միջոցներով՝ արդյունքները բողոքարկելով, մանդատ չվերցնելով, բացատրելով, խոսելով: Ցանցած մարդ պետք է պայքարի իր ապագայի համար: Պետք լինի գործողությունների ծրագիր: Ես չեմ ասում՝ դուք արեք, մենք նստենք սպասենք: Մենք  պետք է հասկանանք, որ  հիմա կորցնում ենք մեր պետականությունը:

Հեղինակ: Anna Avetisyan